Palawan, een eiland provincie in de Filippijnen die al meer dan 22.000 jaar door mensen wordt bewoond die zich vroeger vanuit het huidige Indonesiƫ in de Filippijnen hebben gevestigd. Vanuit de groep nakomelingen van die eerste bewoners hebben de Tagbanua leden zich gevormd en zodoende zijn ze een van de oudste stammen in de Filippijnen. Waren ze op hun hoogtepunt nog met 200.000 man sterk, tegenwoordig bestaat de huidige populatie slechts uit een schamele 10.000 leden en is het een sterk krimpende populatie en cultuur.

De Tagbanuas van de Calamianes groep van de eilanden in Noord-Palawan

De Calamianes eilanden zijn gelegen in het noordelijke deel van Palawan. Coron is de stad waar hun handel en commercie zich ontpopt. Het is de eerste stop voor toeristen die willen eilandhoppen naar de witte stranden en de schitterende begroeide kalksteenbergen willen aanschouwen die stijl uit het water opstijgen. Dit natuurschoon heeft mij persoonlijk ook gegrepen.

Het nog redelijk onaangetaste Coron heeft elektriciteit terwijl de rest van de eilanden een beperkte, of helemaal geen toegang hebben tot deze primaire luxe. Er is een basisschool waar kinderen uit afgelegen gebieden kilometers naar toe lopen om de school te bereiken. Sommigen doen dit zelfs op blote voeten. De eilanden in de Calamianes bestaan voornamelijk uit regenwouden en bergen, allen zijn omringd door de oceaan. Lokale stammen zijn voornamelijk afhankelijk van visserij en landbouw als bron van leven. Echter, veel niet-lokale stammen afkomstig uit de Visayas en Luzon reizen naar Palawan af om daar de wateren leeg te vissen. Alsmede grote buitenlandse schepen uit Taiwan en China die de oneerlijke concurrentie aangingen met de Tagbanua, hun natuurlijke hulpbronnen gebruikten en zo hun wateren overbeviste. Deze vorm van illegale visserij heeft geleid tot vernietiging van koraalriffen en ander zeeleven. Met deze problemen worden nu de lokale stammen geconfronteerd.

De instroom van buitenlandse investeerders in het gebied wordt wordt een steeds grotere bedreiging voor het voorouderlijke domein van de Tagbanuas. De regering wordt verondersteld om de Tagbanuas te helpen middels het ‘’Certificate van Ancestral Domain Tittle’’ (CADT) overeenkomstig aan ‘’Republiek Act 8371’’ ook wel bekend als de inheemse volkeren Rights Act uit 1997. Dit zou de Tagbanua leden de zelfbeschikking moeten geven over 22.000 hectare land die ze naar eigen wil kunnen indelen en beheersen. De regering voert echter de wet niet uit en geeft toe aan de investeerders. Veel stamleden zoeken tevergeefs juridische hulp of emigreren uit het gebied en verlaten hun eeuwenoude leefomgeving en tradities.

Een typisch Tagbanua gezin bestaat uit gemiddeld 6 a 7 leden, hun leefstijl is simpel en eenvoudig en sterk afhankelijk van de natuurlijke leefomgeving en de hulpbronnen die daar te vinden zijn. Dat is een van de belangrijkste redenen, afgezien van de armoede, waarom er weinig belang wordt gehecht aan basisonderwijs. Maar weinig kinderen hebben hun hogere schooldiploma behaald en vestigen zich vaak na het basisonderwijs direct voor een gezinsleven. Ze gaan wonen in bamboe hutten in afgelegen kustgebieden. Er zijn echter ook half betonnen huizen gevonden, maar dit is eerder een uitzondering dan regel. Beide ouders verdelen het werk, zoals vissen en het verbouwen van gewassen, onder elkaar. Kinderen helpen vrijwel altijd mee.

Het Tagbanua volk spreekt zijn eigen inheemse taal, het Tagbanwa. Echter kunnen ze ook goed meekomen met het Tagalog, de nationale Filippijnse taal.

In de hedendaagse maatschappij zijn een van de belangrijkste, duurzame bestaansmiddelen van de Tagbanua's zijn ambachten zoals het maken van kettingen, armbanden, manden, tassen, muziekinstrumenten, bloempotten, tafels, opbergkasten en andere inheemse producten. Door het laten produceren van deze producten wil ik de eeuwenoude ambachten in stand houden en de mensen een goed loon bieden zodat ze een eerlijke prijs krijgen voor hun producten. Zodoende krijgen ze de kans om zich ook te ontwikkelen in een wereld die momenteel snel aan hun voorbijtrekt. De producten zijn veelal gemaakt van bamboe, een van de meest duurzame houtsoorten. Bamboe is een van de snelst groeiende plantensoorten ter wereld. Bamboe groeit overal rondom de inheemse bevolking en gekapt bamboe is binnen 3 maanden teruggegroeid tot een noemenswaardige plant. Dit ter vergelijking met tropisch hardhout dat er meer dan een eeuw over doet om terug te groeien.

Over het algemeen leeft de Tagbanua gemeenschap van dag tot dag. De vis die op een dag wordt gevangen dient diezelfde dag als diner, alhoewel dit soms niet voldoende is, gezien de andere behoeften van het gezin. De vissers moeten zich vaak ver van de kustlijn begeven omdat de vis zich tegenwoordig daar bevindt. Niet iedereen bezit een motorboot die ver genoeg het water op kan gaan. Tijdens het regenseizoen, wanneer voedsel schaars is, kan het gevaarlijk zijn om zo ver van de kust af te gaan. Bovendien, als gevolg van onaangepaste landbouw en langzame afbraak van de biodiversiteit, zijn gewassen ook minder makkelijk te verbouwen. Onlangs vonden 4 mensen de dood door het eten van Abaca (een wilde bananensoort). Ouders zoeken steeds vaker hun toevlucht in het sturen van hun kinderen naar Manilla om daar te werken.

In het jaar 2000 realiseerde een groep Tagbanuas zich de snel groeiende problemen van de armoede en gebrek aan sociale diensten van de overheid. Ze ervoeren dat ze werden verdreven uit hun voorouderlijke gebied. Dit lag onder andere aan gebrek aan ontwikkeling en steun. Momenteel zijn er tal van stammen, zoals onder andere de Aetas, Manobos, Ifugaos en de Badjaos, die zich naar de metropolis Manilla hebben verplaatst zonder enige zekerheid over hun lot. Ze zijn ondertussen slapend gevonden op straat, met hun kinderen die op pad worden gestuurd om te bedelen naar geld en eten. Ook zijn sommige kinderen slachtoffer geworden van kinderarbeid. Anderen zijn betrokken bij het gebruik van verboden middelen wat onvermijdelijk leidt to criminaliteit. Dit is nu de situatie van de inheemse bevolking van Palawan en het culturele erfgoed van de Filippijnen.

 

 

De Mensen De Producten Het verhaal Home Shop Links Contact Facebook